Als we de achterflap mogen geloven, is Aleksej Ivanov (Perm, 1969) een van de best verkopende Russische romanschrijvers. Hij wordt afgeschilderd als de vertegenwoordiger van de Russiche Generation X.
Sappig geschreven uiteraard, A.F.Th. kent zijn vak, maar daar blijft het bij. Want anders dan bij zijn andere requiems schrijft hij duidelijk vanuit een groot schuldgevoel.
Vorige zomer blies Harry Mulisch tachtig kaarsjes uit. Om de ijdelheid van Nederlands meest gevierde auteur extra te prikkelen, vroeg De Bezige Bij zes auteurs, onder wie A.F.Th. van der Heijden, om een hommage te schrijven.
Twee blote venten, slapstick in overdrive en één grote puinhoop. Dat levert meesterlijk theater op.
Het leuke aan escalatie vinden wij dat die escalatie ook nog escaleert. Erover is altijd goed.
Het had ook in Peutie, Genoegselderen of Zonhoven kunnen gebeuren, maar Claus koos voor het fictieve Alegem.
Drie jaar na de première van David Harrower’s taboedoorbrekende ‘Blackbird’ heeft het Raamtheater haar Vlaamse bewerking klaar.
Nee, we moeten niet naïef zijn. Wat klei, een rib, een gladde slang en een preuts vijgenblad en daaruit zou heel de mensheid ontstaan zijn? Leuk geprobeerd, maar dat kan beter.
De middelvinger 40 jaar na 1966 nog eens opsteken naar theaterminnend Vlaanderen, dat was het afstudeerproject van de klootzakskes van de toneelklas van Dora Van der Groen.
Heel even bleef de tijd stilstaan. Dan werd die teruggespoeld en hetzelfde tafereel afgespeeld, met andere accentjes.
Een stuk over de Kloosterstraat op amper een kilometer ervan verwijderd: zoiets moet wel onder de noemer streektheater vallen.
Nadat God zowat al het denkbare had geschapen, rustte Hij uit op de zevende dag en Hij zag dat het goed was.
Met ‘Mefisto for ever’ had Toneelhuisregisseur Guy Cassiers de lat al behoorlijk hoog gelegd. Geen makkelijke opgave dus om met het tweede luik van zijn ‘Triptiek van de macht’ het succes van zijn voorganger te evenaren. Maar moeilijk gaat ook. Zeker als je Cassiers heet.
