Ik schrijf nog trager dan ik stap en zelfs het stappen gaat niet snel. Toch hebben mijn eeltige voeten vandaag na bijna anderhalve maand het winterstadje Pontarlier bereikt, in hartje zomer.
Laurent lijkt een beetje op Benoît Poelvoorde en hij verontschuldigt zich dat hij alleen maar Heineken heeft, we vinden elkaar onmiddellijk sympathiek.
Marie is op papier al een eindje in de zeventig, in haar hoofd amper vijftig. Twintig jaar lang was ze burgemeester van Frasne-le-Château.
Dat is het verschil tussen eenzaam en alleen zijn. Alleen zijn is gemakkelijk. Je hebt er geen woorden voor nodig, geen regeltjes, geen mensen.
Het is maar een greep uit al die kleine wondertjes van de tocht. Het is toch zo makkelijk, gewoon gelukkig zijn.
In Fravaux verontschuldigt een oud boertje zich dat hij me stoort. Waar trek ik met die zware zak naartoe? Naar Rome, helemaal doorheen de Alpen, verstaat hij het goed?
Het belangrijkste voor de pelgrim zijn niet zijn voeten, knieën of sterke schouders. Het zit hem vooral in het hoofd.
Nieuwe gedachten naast oude herinneringen, kriskras door elkaar. Verhalen bieden zich spontaan aan, je kiest zelf maar waar je inpikt.
Twee knullig gedrapeerde Franse vlaggen over de vuile ramen van het sanitaire blok herinneren eraan dat het vandaag le 14 juillet is.
Er zijn beelden in kleur, sepia en zwart-wit. Ze poseren in de woonkamer voor de open haard of kronkelen komisch voor een te klein zwart doek. François houdt van variatie.
Vijf dagen leidt mijn uitgestippelde route me langs de oevers van de Maas. Zo’n 150 kilometer lang, van Namen tot Charleville-Mézières.
Daar sta ik dan, op een godvergeten kruising van twee godvergeten zandwegeltjes die niet eens op de kaart staan.
‘Mag ik iets vragen, mijnheer? Stapt u misschien naar Compostela?’
Het voelde minder raar dan ik had verwacht. Mijn rugzak aan, de voordeur dicht en gewoon vertrekken.
Ik stap uit mijn verhaal. Zet er een bladwijzer in, klap het boek dicht, schuif het opzij en begin een heel nieuw.