
Jonathan Coe, ‘Expo 58’
‘Weinig is zo aandoenlijk als futurisme dat nostalgisch wordt.’ Sprak Jonathan Coe een hele tijd geleden. Hij had het over de bizarre jaren vijftig.

‘Weinig is zo aandoenlijk als futurisme dat nostalgisch wordt.’ Sprak Jonathan Coe een hele tijd geleden. Hij had het over de bizarre jaren vijftig.

Het komt er niet alleen op aan een goed verhaal te hebben. Minstens even belangrijk is het om dit verhaal behoorlijk te vertellen.

Als we Jan van den Berghe op het scherm zien, denken we niet meer aan geeuwende koningen en vruchtbare prinsessen. Maar aan de beste bokslegendes.

Hoe graag we sommige beelden ook zouden willen wissen, ‘De vrouwenhater’ is een té beklijvende roman.

‘Villa Air-Bel’ vertelt over de korte, maar zware periode waarin het CAS actief was, het levensgevaarlijke diplomatieke kat-en-muisspelletje met de Duitse bezetter en de internationale ambassades, balancerend op het randje van de illegaliteit.

Verslavend, godverdomme! Godverdomme. Zucht je na het dichtklappen van ‘Het boek der ontwenning’. Want wat een verhaal, wat een boek.

Bloed, hoofd, hart, ik leef. In een wereld vol zekerheden. Ik draai aan de kraan en er komt water uit. Klik de schakelaar en het licht gaat aan. Druk op de knop en de televisie spreekt me aan. Daar kan ik zeker van zijn. Mijn wekker loopt om kwart na zeven en er is altijd

Een verdronken geest naast een leeg glas wijn. Een fles van een uitzonderlijk slecht jaar.

Dé Grote Antwerpse Willem Elsschot Atlas. Je moet het maar durven, zo arrogant uit de hoek komen.