
Raamtheater, ‘Blackbird’
Drie jaar na de première van David Harrower’s taboedoorbrekende ‘Blackbird’ heeft het Raamtheater haar Vlaamse bewerking klaar.

Drie jaar na de première van David Harrower’s taboedoorbrekende ‘Blackbird’ heeft het Raamtheater haar Vlaamse bewerking klaar.

Nee, we moeten niet naïef zijn. Wat klei, een rib, een gladde slang en een preuts vijgenblad en daaruit zou heel de mensheid ontstaan zijn? Leuk geprobeerd, maar dat kan beter.

De middelvinger 40 jaar na 1966 nog eens opsteken naar theaterminnend Vlaanderen, dat was het afstudeerproject van de klootzakskes van de toneelklas van Dora Van der Groen.

Heel even bleef de tijd stilstaan. Dan werd die teruggespoeld en hetzelfde tafereel afgespeeld, met andere accentjes.

Een stuk over de Kloosterstraat op amper een kilometer ervan verwijderd: zoiets moet wel onder de noemer streektheater vallen.

Nadat God zowat al het denkbare had geschapen, rustte Hij uit op de zevende dag en Hij zag dat het goed was.

Met ‘Mefisto for ever’ had Toneelhuisregisseur Guy Cassiers de lat al behoorlijk hoog gelegd. Geen makkelijke opgave dus om met het tweede luik van zijn ‘Triptiek van de macht’ het succes van zijn voorganger te evenaren. Maar moeilijk gaat ook. Zeker als je Cassiers heet.

Netelstelen.
Netels stelen.
Plantjes delen
Met zovelen want
Het kost geen centen,
Genieten