Tournée Minérale #5

De maand van de gezonde lever is ook die van het romantische hart. Cupido heeft afgelopen weken heel wat overuren gedraaid. Rode hartjes rondgestrooid, etalages opgesmukt, menukaarten duurder gemaakt. Zat je met Valentijn niet aan een romantisch tafeltje of bij de juwelier, kon je als single altijd wel ergens terecht voor een speeddate.

Efficiënt speeddaten is een kunst. Je hebt maar zes minuten om een goede indruk te maken. Dat is kort. Het komt erop aan creatief uit de hoek te komen, de juiste vragen te stellen. Authentiek te zijn. Zoiets kan perfect zonder alcohol. Ik testte het uit in een sympathiek café en onthoud vijf lessen.

1. Raad haar passie

Elise* is zo enthousiast dat je er spontaan vrolijk van wordt. Haar kleurrijke zomerkleedje staat haar beeldig, vooral omdat het zo koud en grijs is buiten. ‘Leuk dat je het weerbericht niet zo nauw neemt’, begin ik. Zij lacht, goed teken. Wijst naar mijn tropische mocktail: ‘jij duidelijk ook niet’. Ik glimlach: ‘in de winter zijn ijsblokjes het goedkoopst’. De eerste tien seconden zijn altijd bepalend, dit wordt een fijne avond.

Ik kijk haar in de ogen en waag een gok. ‘Ik wed dat jij iemand bent met veel plantjes thuis.’ Ze kijkt verwonderd op, betrapt, krijgt een blos. Hoe kan ik zoiets weten? ‘Het past helemaal bij jou’, verklaar ik. Plantenliefhebbers herkennen elkaar. Elise glimlacht, ik scoor. We keuvelen over viooltjes en volkstuintjes, eetbaar onkruid en kleine gelukjes. Wanneer de tijd om is, wens ik haar met een knipoog een mooie oogst toe. Ik zeg niets over de rouwrandjes aan haar nagels, waar nog een beetje potgrond onder zit.

2. Houd het luchtig

Aan haar postuur leid ik af dat Debby van eten haar hobby heeft gemaakt. Hobby’s zijn altijd een goed onderwerp maar sommige liggen mogelijk gevoelig. Ik speel op veilig en peil naar wanneer ze voor het laatst moest lachen op een verkeerd moment. Ze schatert, weinig discreet, het tafeltje naast ons kijkt even om.

Het was bij de bank, vertelt ze, toen ze een lening afsloot voor haar huis. De bankdirecteur was een schriel ventje, zijzelf ruim vier keer zo breed. Ze was toen nog maar net gestart met haar dieet. Na haar handtekening op alle papierwerk kreeg ze van de bank als geschenk… een mini-cupcake. Het meneertje kleurde volledig rood toen hij het mini-ding overhandigde, zij probeerde haar lach in te houden. Dat lukte tot aan de deur. Daar proestte ze het uit. De arme man in maatpak wist niet wat gedaan.

Debby is niet bepaald een match, maar ik hou van haar ontwapenende zelfrelativering, haar ambitieuze dieetplannen en haar oprechte, aanstekelijke lach. Ik wens haar een fijne avond toe en adviseer haar voor haar dieet niet te veel nieuwe huizen meer te kopen. Bulderlach.

3. Praat eens over de dood

Ik heb het op zo’n avond niet graag over het werk maar Lien begint er zelf over. Ze is afgestudeerd als vroedvrouw maar werkt al drie jaar bij een begrafenisondernemer. ‘Ik heb mensen zien komen en mensen zien gaan’. Het is een oneliner die ze duidelijk vaker heeft bovengehaald. Interessant maar ik hengel naar levendiger onderwerpen. Of ze de lolsmurf grappig vindt, welke rubriek ze het liefst leest in de Flair en hoeveel platen ze heeft van Niels Destadsbader. Ik kom het allemaal niet te weten. Zes romantische minuten lang blijven we praten over de dood.

Pas wanneer de gong slaat, buigt ze zich naar me toe en knipoogt. Ze is eigenlijk administratief bediende, fluistert ze. Heeft een verschrikkelijk saaie job maar speelt daarbuiten amateurtheater. In haar nieuwe stuk is ze uitvaartconsulente. Deed ze het goed? Op mijn formulier zet ik een grote smiley achter haar naam.

4. Geletterdheid is overroepen

Ze is mooi ros, heeft een genereus uitgesneden rood kleedje aan, draagt een knoert van een rode ring aan haar vinger en drinkt een groot glas rode wijn. Lippenstift, nagellak en handtas zijn allemaal rood. Ik raad niet naar haar lievelingskleur. Opzet of niet, haar naam is moeilijk te ontcijferen op het etiket dat op haar imposante boezem kleeft. Ik kijk lang, net iets té lang. ‘Zeg deugniet’, zegt ze grappend, ‘ik heet gewoon Sophie.’

‘Echt jammer dat ik nooit heb leren lezen’, probeer ik me te redden. ‘Maar jij kan niet schrijven, dus we staan quitte’. Plagen is altijd een beetje liefde vragen. Zij lacht, haar weelderige boezem – waar ik niet naar kijk – gaat ongetwijfeld op en neer. Maar het gesprek wil niet vlotten. Haar inkijk blijkt groter dan haar inzicht. Ze heeft ‘niet echt’ hobby’s, ‘niet echt’ lievelingsmuziek, ‘niet echt’ een favoriet café of restaurant. Ze heeft niet echt veel te vertellen, zeg maar. En dan duren zes minuten heel erg lang. Uiteindelijk peil ik dan toch maar naar haar lievelingskleur. ‘Gewoon groen, hoezo?’

5. De perfectie bestaat niet

Evy is de interessantste van de avond. De mooiste ook. Haar kastanjebruine haar is warrig, haar ogen groot en helder, haar stem klinkt hees en zacht. Ook zij doet mee aan Tournée Minérale. Haar fijne oorbellen doen me denken aan de mobieltjes van Alexander Calder, ik vraag of ze de kunstenaar toevallig kent. Kénnen? Hij is haar grote voorbeeld! Blijkt dat ze zelf beelden maakt in haar atelier en op zondag niets liever doet dan een museum opzoeken, liefst helemaal alleen. Ik ben meteen in de wolken.

We praten al snel over foto’s van Alec Soth, de bevreemdende atmosfeer van Berlinde De Bruyckere, komen uit op Ai Weiwei. Prijzen het Middelheim-vogeltje van Panamarenko, de boksers van Sam Dillemans, overlopen de hedendaagse kunstscene op amper zes minuten. Het voelt heel vertrouwd aan. Heerlijk wanneer je meteen op dezelfde golflengte zit, wanneer je hetzelfde gevoel voor schoonheid deelt, wanneer alles lijkt te kloppen. Haar interesse, haar blik, haar elegante lachje. Ik besef bij de gong: dit was voor mij echt dé perfecte date!

Doodzonde dat ik bij het opstaan onhandig haar hoog glas bruiswater omstoot.

 

* Ik heb de namen van de vrouwen aangepast. En stiekem ook enkele ervaringen van eerdere speeddates binnengesmokkeld.  

 

Gepubliceerd op www.tourneeminerale.be, 26.II.19